Vonden we afdingen een paar jaar terug nog een beetje gênant, inmiddels vergelijken we op ons gemak in verschillende zaken en zetten vervolgens het mes op de keel bij het uiteindelijke verkooppunt. Intussen sparen we tot we een ons wegen. In 2003 schreven we met zijn allen ruim € 19 miljard op de spaarrekeningen, wat neerkomt op 8% van de consumptieve bestedingen. Als we dat arsenaal toch eens konden aanboren, dan waren we met z’n allen allang weer boven Jan. Vooral aanbieders van duurzame consumentengoederen hebben het zwaar, evenals de cafés en restaurants. En of het allemaal nog niet erg genoeg is: de consument is al weer gewend aan de lage prijzen in de supermarkten die volgden op de prijzenoorlog. Waarmee we intussen bovendien het goedkoopste supermarktland van West-Europa zijn geworden. De lage prijzen zijn blijkbaar verwerkt in het verwachtingspatroon.

De beste remedie tegen de gesloten beurzen is en blijft de consument het gevoel geven dat je echt wat hebt toe te voegen en dan betalen consumenten graag. Misschien een tip: het ei van Columbus is volgens mij de klant het gevoel geven dat ie ‘leuk’ bezuinigt! Eigenlijk al een heel oude truc. Wat doet iemand namelijk die echt niet van plan was die impulsaankoop te doen: twee voor de prijs van één! Gebeurt mij ook altijd bij IKEA. De bal is aan u !

Ward de Moor
Senior communicatieadviseur
Communicatiebureau Synergie, Utrecht
ward@communicatiebureau.nl
www.franchisecommunicatie.nl