Teneinde uniformiteit na te streven zal de franchisenemer veelal verplicht worden om zijn boekhouding volgens bepaalde richtlijnen in te richten en de benodigde (relevante) gegevens ten behoeve van bedrijfsvergelijkingen te verstrekken om aldus de franchisegever de gelegenheid te geven de formule te ontwikkelen, de relevante markt in relatie tot de formule te monitoren en zonodig op marktontwikkelingen in te spelen. Ook dient de franchisenemer de franchisegever zijn omzetgegevens te verstrekken, om aldus de franchisegever in de gelegenheid te stellen het juiste percentage van de vergoeding vast te stellen. Al die informatie is dus onontbeerlijk.

Wel dient die verplichting voor de franchisenemer niet verder te gaan dan strikt noodzakelijk is. Indien de franchisenemer bijvoorbeeld als eenmanszaak onderneemt, gaat het de franchisegever niet aan welke privé-onttrekkingen door de franchisenemer worden gedaan, tenzij er aanwijzingen zijn om te veronderstellen, dat dergelijke onttrekkingen de exploitatie van de franchise in gevaar brengen en dus schadelijk kunnen zijn voor de reputatie van het franchisenetwerk.

Afhankelijk van de aard van de franchiserelatie kan aan de franchisenemer de verplichting worden opgelegd om bepaalde software, voorgeschreven door de franchisegever, te hanteren. Dit één en ander in het kader van de uniformiteit, die nu eenmaal inherent is aan franchising.

Franchising komt in vele vormen voor, van soft- tot hardfranchising. Hoe strakker de franchisegever de uniformiteit van zijn formule wil hanteren, des te meer verplichtingen zal hij aan de franchisenemer opleggen, dus ook verplichtingen die met de informatieverstrekking te maken heeft.

In zijn algemeenheid is het wel goed je te realiseren, dat hoe meer verplichtingen de franchisegever aan de franchisenemers oplegt, des te groter de verantwoordelijkheid van de franchisegever wordt en hoe dwingender en benauwender de franchisenemer de samenwerking ervaart.

Door: Mr. W.C. Bothof

Benchmarking
Ketenadministratie